The Boy - Κουστουμάκι

- Inner Ear Records / 2010 -

Tο τέλος των zeroes βρήκε ανέλπιστα τον Αλέξανδρο Βούλγαρη να ατενίζει το μέλλον με την δημοτικότητα στο τσεπάκι του. Τηρουμένων των αναλογιών, το κοινό που τάχθηκε στο πλευρό του συνεχίζει να τον ακολουθεί, βουτώντας στις ηχητικές οάσεις που αυτός εμφανίζει.Ως τέτοιες και μόνο μπορούν να κριθούν οι μουσικές που ξεπηδούν απ’ τις εκάστοτε ιδέες του, σε ένα τόπο που έχει κηρύξει πολιτιστική πτώχευση εδώ και χρόνια. Πλάι στο κωδικό όνομα The Boy, δεν φαίνεται να πορεύονται ανάλογης αισθητικής εγχώριοι καλλιτέχνες. Είναι πασιφανές ότι η τροχιά που διαγράφει αφορά διαφορετικά πεδία απ’ αυτά της «έντεχνης» δημιουργίας και των σαθρών κατάλοιπών της.

Όπως χαρακτηριστικά είχε δηλώσει και ο κατεξοχήν «ελληνόφωνος» Παύλος Παυλίδης, η αγγλόφωνη δραστηριότητα της χώρας κινείται έτη φωτός ταχύτερα απ’ οτιδήποτε συμβαίνει στο καθ’ ημάς μουσικό γίγνεσθαι. Παρότι, όμως, τα βέλη της στιχουργικής φαρέτρας του Boy ήταν κυρίως αγγλικής κοπής, δεν έδειξε να ανήκει ψυχή τε και σώματι στα «ξένα» ήθη. Αυτό σχετίζεται κυρίως με την ηχητική επένδυση του υλικού του, το οποίο διατηρούσε μια ελληνικότητα. The Boy - Κουστουμάκι Όπως και ο βασικός πόλος έκφρασης δίπλα στην γλώσσα μας ήταν τα Αγγλικά στο Please Make Me Dance, έτσι και το μουσικό ύφος του δίσκου ήταν ένα υβρίδιο δυτικών και ντόπιων ιχνοστοιχείων. Κατά συνέπεια δεν τον κατατάσσεις στο αμιγώς αγγλόφωνο στερέωμα και τις δράσεις αυτού, που συμβαίνουν «τώρα» κι «εδώ».

Ένα χρόνο μετά τους επαίνους που απέσπασε για το PMMD, ο Βούλγαρης δεν εφησυχάζει απολαμβάνοντας τους καρπούς των έως τώρα πεπραγμένων του. Στο τρίτο του προσωπικό άλμπουμ αποπειράται πρωτίστως να εντρυφήσει στην παρακαταθήκη της κλασικότροπης εγχώριας τραγουδοποιίας. Εξ ου και το αντάμωμα Αρλέτας-Χατζιδάκι στο συγκλονιστικό “Νήμα”, που φέρει αναμφισβήτητα τη στάμπα του «κλασικού». Αυτός είναι και ο σελιδοδείκτης που συνδράμει στο ξεφύλλισμα του βιβλίου, στο οποίο περιέχονται στιγμές σαν κι αυτές που ζωντάνευσε η ερμηνεία της Γιαννάτου στο “Βράδυ” της Πλάτωνος. Το συναισθηματικό του υπόβαθρο και η σπαρακτική μοναδικότητα που εκλύεται τόσο απ’ την τρεμάμενη φωνή του Boy όσο και απ’ την μελωδικότητα του πιάνου σε διαπερνά δίχως αντίσταση.

Καθώς το βιωματικό στοιχείο σιγοβράζει, οι καταθέσεις του γίνονται ολοένα και πιο ορθάνοιχτες σε ερμηνείες, κάτι που μας είχε γνωστοποιηθεί στο παρελθόν και συγκαταλέγεται στα προτερήματα της γραφής του. Το Κουστουμάκι αντανακλά σε όλες του τις εκφάνσεις μια αστική πραγματικότητα απόλυτα ρεαλιστική και προσεγγίσιμη απ’ τον ακροατή, με προεξέχων το “Είμαι Αυτός”, στο οποίο καθρεπτίζεται η καθημερινότητα δίχως φιοριτούρες και λοιπούς εντυπωσιασμούς. Αποτελεί μια απτή electro απεικόνιση που σε διοχετεύει με τις αγχώδεις ανάσες της μεγαλούπολης και δη της Αθήνας. Στα ενδότερά του αχνοφαίνεται η ύπαρξη κι άλλου κρίκου στην αλυσίδα Λένα Πλάτωνος - Στέρεο Νόβα.

Ως αρετή του δίσκου λογίζεται, το δίχως άλλο, το γεγονός ότι δεν περιχαρακώνονται οι συνθέσεις από βιομηχανικό θόρυβο, παρά ιχνηλατούν τις synth πολυμορφίες. Παρακάμπτοντας τις πρακτικές του live πειραματισμού του με τον Felizol και τις πλημμυρισμένες σε βόμβους δομές της προηγηθείσας δουλειάς του, ο Boy μας επανασυστήνεται με ένα έμμετρο πλάνο. Προβιβάζοντας τις πιανιστικές του αναπτύξεις σε καθοδηγητή τις αξιοποιεί είτε αποσπασματικά είτε για την δημιουργία ενός ομοιογενούς συνόλου. Απ’ το εναρκτήριο ζεϊμπέκικο (“Αγρίμι”) κάνει κύκλους μέχρι να καταλήξει σε φρενήρη ζεϊμπέκικο και πάλι στο σχεδόν εντεκάλεπτο φερώνυμο κομμάτι της δουλειάς. Στο ενδιάμεσο υφαίνει ένα κολλητικό 80’s τεχνούργημα (“Κάποια Εποχή”) και προικίζεται με electropop ψήγματα (“Μάτια Κλειστά”). Όταν αντικρίζεις το “Τσεκούρι” κατανοείς με απτές εικόνες γιατί χαρακτήρισε το δίσκο ως «ηλεκτρονικό μελόδραμα».

Η πρωτόλεια συνθετικά προσπάθεια του Boy στην δεύτερη ολοκληρωμένη του απόπειρα, αφού παραστράτησε κατά πολύ απ’ τον υφολογικό άξονα των Mary and The Boy, δίνει την σκυτάλη σε μια συνειδητοποιημένη και εξ ολοκλήρου μελετημένη διαδικασία που γέμισε με σάρκα και οστά το καινούργιο Κουστουμάκι του.