Jethro Tull Live, 19.07.2010, Terra Vibe (Μαλακάσα)
Υπάρχουν δύο ειδών συναυλίες. Οι απλά καλές συναυλίες (που μπορεί να είναι και πάρα πολύ καλές) και οι συναυλίες που αποτελούν εμπειρίες ζωής. Στη δεύτερη περίπτωση δε μιλάμε πλέον μόνο για μουσική, για καλή σκηνική παρουσία, για ωραία διοργάνωση κτλ. Μιλάμε για Τέχνη. Και όταν μιλάμε για Τέχνη μιλάμε για το φαινόμενο αυτό που εξυψώνει τον άνθρωπο και τον μεταφέρει σε επίπεδα πιο υψηλά από την πεζή και πολλές φορές άσχημη πραγματικότητα. Και για να μη φλυαρούμε, οι συναυλίες των Jethro Tull ανήκουν σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία. Σίγουρα, μόνο όποιος έχει παρακολουθήσει κάποιο live τους μπορεί να καταλάβει τι λέμε, καθώς οι λέξεις δεν μπορούν να εκφράσουν πλήρως αυτό που μας έκανε να βιώσουμε ο Ian Anderson και οι υπόλοιποι Jethro Tull.
Μια τέτοια βραδιά απόλαυσαν και περίπου 4.500 χιλιάδες κόσμος το βράδυ της Δευτέρας, 19.7, στον ειδικά διαμορφωμένο, καινούργιο χώρο της Μαλακάσας. Μπροστά στην πολύ ωραία σκηνή υπήρχε ο χώρος για τους καθήμενους και λίγο πιο πίσω για τους όρθιους. Και περίπου στις 9.30 ο Ian Anderson και η παρέα του ανέβηκαν στη σκηνή για να μας μεταφέρουν για μιάμιση σχεδόν ώρα στους μαγικούς κόσμους των Jethro Tull. Με το setlist της συναυλίας να περιέχει κομμάτια από όλες σχεδόν τις φάσεις της καριέρας τους (αρκετή έμφαση και στους πρώτους δίσκους τους και στα πιο πρόσφατα folk – ethnic μονοπάτια τους) οι Tull έδωσαν μια παράσταση που θα μείνει χαραγμένη στο μυαλό όσων ήταν παρόντες.
Για την παρουσία του Ian Anderson δεν υπάρχουν πολλά πράγματα να πούμε. Είναι ένας από τους πιο χαρισματικούς frontmen και μια από τις μεγαλύτερες μορφές στην ιστορία της ροκ. Παίζοντας πότε φλάουτο, πότε ακουστική κιθάρα, πότε φυσαρμόνικα, χορεύοντας και αλωνίζοντας τη σκηνή δίχως σταματημό ήταν σίγουρα το κέντρο του ενδιαφέροντος. Βέβαια, η φωνή του δεν είναι αυτή που ήταν κάποτε, κάτι που φάνηκε σε κάποια "δύσκολα" κομμάτια, όπως το θρυλικό "Thick as a brick", όμως ένας καλλιτέχνης σαν τον Anderson ξέρει πώς να κάνει τέτοια πράγματα να περνάν απαρατήρητα. Για να δώσω και κάποια εντελώς προσωπική άποψη, το μαγικό "Boure’e" και το κλασικό και εκρηκτικό "Locomotive breath" ήταν από τις κορυφαίες στιγμές της βραδιάς. Τέλος, μια ατυχία (τι ατυχία; Μιλάμε για γκαντεμιά!!) δε μας επέτρεψε να δούμε τον κλασικό κιθαρίστα της μπάντας, τον πολύ μεγάλο Martin Barre, ο οποίος είχε ένα ατύχημα στο χέρι του λίγες μέρες πριν την εμφάνιση της Αθήνας. Πάντως, ο νεαρός αντικαταστάτης του από τη Γερμανία (Florian Opahle) ήταν πάρα πολύ καλός και έδωσε νέα πνοή και δυναμισμό στην μπάντα, η οποία γενικά κινήθηκε σε πολύ καλά επίπεδα απόδοσης.
Με λίγα λόγια, και αυτή η συναυλία των Jethro Tull, όπως και κάθε άλλη τους, ήταν κάτι παραπάνω από καλή. Η διαχρονικότητα της μουσικής τους δεν πρόκειται ποτέ να γνωρίσει κάποιο τέλος και κάθε εμφάνισή τους θα είναι μια σπάνια εμπειρία που θα τολμούσαμε να πούμε ότι πρέπει να τη ζήσει ο κάθε οπαδός της μουσικής με το που θα του παρουσιαστεί η επόμενη ευκαιρία. Και ελπίζουμε να είναι σύντομα πάλι και στη χώρα μας…
Γιάννης Α.
