The National - High Violet
- 4AD Records / 2010 -
Σε μια εποχή όπου οι μουσικές τάσεις ανακατεύονται δημιουργώντας ηχητικά υποείδη, ιδιώματα που χρωστούν τα μέγιστα στην παγκοσμιοποίηση και υβρίδια που μετά βίας ξεχωρίζεις την προέλευση των κυρίαρχων συστατικών τους, συναντάς συγκινητικά συγκροτήματα με απόλυτα προσανατολισμένα εγχειρήματα όπως οι National. Κι αυτό διότι, οι εν λόγω Μπρουκλινέζοι δικαιούνται να φουσκώνουν από υπερηφάνεια για τα δέκα χρόνια που μας ρούφηξαν στο μαγνητικό τους πεδίο, με μια σπάνια μοναδικότητα και κλειδιά τους τα κεκτημένα του κάθε βήματος που έκαναν.
Τρία χρόνια ύστερα απ’ το εμβληματικό Boxer, η μπάντα με τον γλυκόπικρο αισθηματισμό επανέρχεται (δικαίως) στο προσκήνιο, ούτος ώστε να κατευθύνει τα βέλη της στην καρδιά μας. Όπως και στο παρελθόν, έτσι και στο High Violet η βαρύτονη μελαγχολία του τραγουδιστή Matt Berninger σε συγκερασμό με τις εύθραυστες κιθαριστικές αποχρώσεις των αδερφών Dessner, τις νότες των πληκτροφόρων και το εκπληκτικά εκστατικό drumming του Bryan Devendorf εικονογράφουν ένα ειδυλλιακό τοπίο.
Αν στο Alligator του 2005 ο πολιορκητικός κριός σχηματίστηκε απ’ τις indie rock κιθαριές και στο Boxer μετεξελίχτηκε εν πολλοίς σε εσωτερικό δυναμισμό, εν έτη 2010 βρίσκεται στο μεταίχμιο των δυο αυτών καταστάσεων. Συνεπικουρούμενοι, επίσης, από πληθώρα μουσικών σε πνευστά και έγχορδα, παραδίδουν ένα δίσκο με ανεξάντλητα αποθέματα ευρηματικών στιγμών. 
Η ωδή στον τόπο καταγωγή τους με τίτλο “Bloodbuzz Ohio” αποτελεί ένα απ’ τα σπουδαιότερα κομμάτια που σκάρωσαν ποτέ, φανερώνοντας την οξυδέρκεια που τους συνοδεύει. Στη δομή του συνυπάρχουν υπέροχοι στίχοι και καταπληκτική φωνητική ερμηνεία, αισθαντικά riffs σε κιθάρες, ρυθμικά εξαίσιο πιάνο, ενόσω τα χάλκινα πνευστά απλώνουν στην ατμόσφαιρα μελανόχρωμες νότες.
Όταν εγκλωβίζεσαι στη δίνη συνθέσεων σαν και αυτήν του δακρύβρεχτου post punk “Afraid of Everyone”, αντιλαμβάνεσαι γιατί δεν μπορεί κανείς να τους εκτοπίσει απ’ τη θέση τους, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν διαπραγματεύονται την αναρρίχηση σε καμία κορυφή. Ξεδιπλώνουν τις θλιμμένες μελωδίες τους σε ένα καθαρά προσωπικό σύμπαν που δεν επιδέχεται εξωγενείς παρεμβάσεις και δεν υποκύπτει στους πειρασμούς του ανταγωνισμού. Εμπιστεύονται τις συνθετικές τους δεξιότητες διανθίζοντάς τες κατάλληλα, αμφιταλαντευόμενοι μεταξύ ξεσπασμάτων ηλεκτρισμού και εκρήξεων λυρισμού (βλέπε “Terrible Love”).
Στο λεξιλόγιο όρων που ακολουθεί τους National, θα αναγνώσει κανείς τις λέξεις americana, alternative country rock και πάει λέγοντας. Όλα αυτά καλά μέχρι να αφουγκραστείς πως αυτές επιδρούν στο ύφος τους και με ποιόν τρόπο η singer-songwriter οδός αφορά ένα rock γκρουπ. Δεν θα υπερβάλλει κάποιος αν ισχυριστεί ότι η μουσική τους απαιτεί ψυχοεγκεφαλικό δόσιμο. Δίχως απλώς να επικαλούνται μια ποιητική αισθητική αλλά να την εφαρμόζουν, οι ηχητικές τους περιπέτειες μεταδίδουν μια αθεράπευτη ευφορία. Ορισμένες φορές υποστηρίζουν μια ζοφερή αλλά όχι καταθλιπτική και μίζερη θεώρηση των πραγμάτων.
Με αφθονία φιλόδοξων καταθέσεων απ’ το ομώνυμο ντεμπούτο τους μέχρι και το προ διετίας A Skin, A Night + The Virginia EP, οι National οφείλουν να κρίνονται με αυστηρότητα. Μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο θα καταλάβεις ότι κατορθώνουν να ακούγονται πειστικοί δίχως να χρησιμοποιούν στουντιακά τρικ, με στιγμές ενδεικτικές της λιτότητας όπως αυτές της χαμηλότονης folk του “Runaway” και εκείνες της θεσπέσιας chamber pop των “Sorrow” και “Vanderlyle Crybaby Geeks”. Παρ’ όλες τις παραπάνω επιλογές, η κορυφογραμμή του δίσκου δεν μπορεί να καθοριστεί εύκολα ακόμα και μετά από πολλαπλές ακροάσεις, μιας και βρίσκεις πολλά τραγούδια για να ταυτιστεί η διάθεσή σου. Άκου τα εξαιρετικά “Lemonworld” και “Conversation 16” και δες πως τους τοποθετούν στην arena rock πραγματικότητα.
Αναμφίβολα το High Violet ανοίγει νέους ορίζοντες για τους ίδιους και τους όποιους συνοδοιπόρους τους, χωρίς να πρωτοπορεί και με την παρουσία ψεγαδιών (“Anyone’s Ghost”). Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια τιμιότητα και τραγουδοποιία άνευ σκοπιμοτήτων και μουσικών κατηγοριοποιήσεων, την οποία οφείλουμε να ανταμείψουμε. Ακόμα κι αν τους εγκαταλείψει η έμπνευση (κάτι που δεν έχει γίνει εσχάτως), στοιχηματίζω ότι όσοι ψηλαφίζαμε προσεκτικά τα χνάρια τους θα τους επιδοκιμάσουμε και πάλι.
Rank: 4/5
Myspace: The National
Παναγιώτης Σταθόπουλος
