Μουσική

- Polyvinyl Record Co. / 2010 -

Όντας γόνος οικογένειας Ελλήνων παλινοστούντων από τη Σοβιετική Ένωση, το όνομα της μπάντας Someone Still Loves You Boris Yeltsin κατάφερε να μου προκαλέσει μία έντονη περιέργεια για την μουσική τους, εντονότερη από τη συνηθισμένη που προκαλούν τα συχνά πλέον “σκαρφίσματα” που χρησιμοποιούν όλο και περισσότερες μπάντες για να τραβήξουν την προσοχή τα τελευταία χρόνια. Όχι ότι η φαντασία μου δεν θα είχε εξαφθεί  ούτως ή άλλως από το παράλογα μακρύ και ασυνήθιστο όνομα, αλλά αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Όπως και να έχει, μην έχοντας τύχει να τους ακούσω νωρίτερα ή να γνωρίζω οτιδήποτε περί το σχήμα αυτό, σκέφτηκα ότι θα είχε ενδιαφέρον να ακούσω και να παρουσιάσω τον τελευταίο τους δίσκο Let It Sway, χωρίς να ψάξω για κάποια πληροφορία περί της μπάντας πέρα από την εταιρία της (που ήταν απαραίτητο για αυτό το άρθρο) ή να ακούσω οποιαδήποτε προηγούμενη δισκογραφική δουλειά.

   - Def Jam / 2010 -

 - Ntrop Recordings / 2010 -

«Αυτό δεν είναι το soundtrack , είναι το φιλμ». Η έκφραση γάντι στην περίπτωση του οχήματος των Joalz που έχει ως κινητήριο μοχλό τον Λεωνίδα Σέγκα, γνωστό ηλεκτρονικό παραγωγό, ο οποίος δίνει πλέον βήμα σε band αναπτύξεις. Το στοίχημά του με τον χρόνο το κέρδισε μιας και το κοντέρ γράφει ήδη δέκα χρόνια ύπαρξης για το σχήμα, με παρακαταθήκη δυο άλμπουμ, μερικά EPs και συνθέσεις με κινηματογραφική αισθητική και εφαρμογή.

 - Olde English Spelling Bee Records / 2010 -

Ο Julian Lynch είναι ιδιαίτερη περίπτωση μουσικού, κάτι που αποδεικνύεται και από το άκουσμα του δεύτερου προσωπικού του δίσκου, Mare. Η μουσική του δύσκολα μπορεί να κατηγοριοποιηθεί και να δεχτεί την ταμπέλα κάποιου συγκεκριμένου μουσικού στυλ. Ακούγοντας το Mare ανακαλύπτεις συνεχώς διαφορετικά στοιχεία προερχόμενα από τους πιο ετερογενείς χώρους. Είναι folk, με στοιχεία τόσο δυτικά, όσο και ανατολίτικα. Είναι ψυχεδέλεια. Είναι pop. Είναι σε ορισμένα σημεία του rock. Τελικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το κύριο χαρακτηριστικό αυτού του άλμπουμ είναι ο πειραματισμός. Ο Lynch είναι σπουδαστής εθνομουσικολογίας και φυσικά έρχεται σε επαφή με πολλές και διαφορετικές μεταξύ τους μουσικές παραδόσεις. Και ακριβώς όλες αυτές τις επιρροές του κατορθώνει να τις περάσει στη δική του μουσική, παράγοντας ένα αποτέλεσμα, αν μη τι άλλο, ξεχωριστό.

        - 4AD Records / 2010 -

Σε μια εποχή όπου οι μουσικές τάσεις ανακατεύονται δημιουργώντας ηχητικά υποείδη, ιδιώματα που χρωστούν τα μέγιστα στην παγκοσμιοποίηση και υβρίδια που μετά βίας ξεχωρίζεις την προέλευση των κυρίαρχων συστατικών τους, συναντάς συγκινητικά συγκροτήματα με απόλυτα προσανατολισμένα εγχειρήματα όπως οι National. Κι αυτό διότι, οι εν λόγω Μπρουκλινέζοι δικαιούνται να φουσκώνουν από υπερηφάνεια για τα δέκα χρόνια που μας ρούφηξαν στο μαγνητικό τους πεδίο, με μια σπάνια μοναδικότητα και κλειδιά τους τα κεκτημένα του κάθε βήματος που έκαναν.

Είναι μεγάλη βλακεία (και δυστυχώς σύνηθες ελληνικό φαινόμενο) να βγαίνεις από ένα τόσο καλό live από μια τόσο αγαπητή μπάντα που ήρθε στη χώρα μας για πρώτη φορά στην εικοσαετή πορεία της και αντί να ασχολείσαι με τις εντυπώσεις που σου άφησε, να γκρινιάζεις για διάφορα άλλα θέματα της διοργάνωσης.

Υπάρχουν δύο ειδών συναυλίες. Οι απλά καλές συναυλίες (που μπορεί να είναι και πάρα πολύ καλές) και οι συναυλίες που αποτελούν εμπειρίες ζωής.

      - Inner Ear Records / 2010 -

Tο τέλος των zeroes βρήκε ανέλπιστα τον Αλέξανδρο Βούλγαρη να ατενίζει το μέλλον με την δημοτικότητα στο τσεπάκι του. Τηρουμένων των αναλογιών, το κοινό που τάχθηκε στο πλευρό του συνεχίζει να τον ακολουθεί, βουτώντας στις ηχητικές οάσεις που αυτός εμφανίζει.Ως τέτοιες και μόνο μπορούν να κριθούν οι μουσικές που ξεπηδούν απ’ τις εκάστοτε ιδέες του, σε ένα τόπο που έχει κηρύξει πολιτιστική πτώχευση εδώ και χρόνια. Πλάι στο κωδικό όνομα The Boy, δεν φαίνεται να πορεύονται ανάλογης αισθητικής εγχώριοι καλλιτέχνες. Είναι πασιφανές ότι η τροχιά που διαγράφει αφορά διαφορετικά πεδία απ’ αυτά της «έντεχνης» δημιουργίας και των σαθρών κατάλοιπών της.